به گزارش پایگاه خبری یزدفردا؛ تصاویر منتشرشده از نبرد یک مار Coachwhip با مار زنگی، صحنه‌ای شگفت‌انگیز از رویارویی دو شکارچی را به نمایش می‌گذارد، نبردی که اهمیت آن زمانی بیشتر آشکار می‌شود که بدانیم Coachwhip برخلاف مار زنگی، خود فاقد سم است و برای غلبه بر طعمه‌ای مجهز به یک دفاع شیمیایی مرگبار، به سرعت و قدرت گرفتن خود متکی است.

Coachwhip این توانایی را با جذب سم مار زنگی به دست نمی‌آورد، هرچند این مارها دست‌کم تا حدی در برابر سم افعی‌ها مقاومت دارند. راز موفقیت آنها بیشتر در اجتناب از گزش نهفته است.

Coachwhipها از جمله سریع‌ترین مارهای آمریکای شمالی به شمار می‌روند و از همین سرعت برای حمله به مار زنگی استفاده می‌کنند. آنها با سرعت بالا خود را به مار زنگی می‌رسانند، آن را می‌گیرند و در عین حال تلاش می‌کنند تا حد امکان خارج از محدوده حمله و گزش آن باقی بمانند.

اما پرسش جالب اینجاست که یک مار چگونه می‌تواند طعمه‌ای را ببلعد که تقریباً تمام فضای دهانش را پر می‌کند، بدون آنکه در جریان بلعیدن دچار خفگی شود؟

دهانه‌ای شبیه یک لوله تنفسی در انتهای نای مار قرار دارد و می‌تواند متناسب با نیاز مار هنگام بلعیدن جابه‌جا شود. این ویژگی به مار اجازه می‌دهد هنگام فروبردن طعمه بزرگ، همچنان مسیر تنفس خود را حفظ کند. مارها همچنین فاقد دیافراگم هستند و برای تنفس از حرکت دنده‌های خود استفاده می‌کنند. آنها حتی قادرند بخش‌هایی از قفسه سینه و دنده‌های خود را به‌صورت متفاوت به کار بگیرند تا ریه‌ها را منبسط و منقبض کنند. بنابراین اگر قسمت جلویی بدن مار هنگام بلع طعمه کاملا پر شده باشد، می‌تواند از دنده‌های بخش‌های عقب‌تر بدن برای پمپاژ هوا و ادامه تنفس استفاده کند.

این سازوکارهای فیزیولوژیک، در کنار سرعت بالای Coachwhip، به این مار اجازه می‌دهد با وجود نداشتن سم، با یکی از خطرناک‌ترین مارهای آمریکای شمالی روبه‌رو شود و از یک فرصت شکار پرخطر بهره ببرد.

• دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
• پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
• پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.